Erelid Henk overleden

Friday, 14 August 2015 13:12
The Godfather.. Daar moet ik aan denken als ik aan Henk denk.. Letterlijk betekend het Beschermheer.. Figuurlijk: Iemand die toonaangevend is op een bepaald gebied.. Een betere naam kunnen we Henk binnen Wilhelmus niet geven..

Maandagmorgen om 7 uur open ik mijn mail en zie een bericht van Arri Hartog.. Henk is overleden.. Ik blijf staren naar het bericht.. In gedachten hoor ik: Hej wijffie! .. Hej Henkie!

Donderdag was ik nog samen met Kees bij Henk.. en hebben we gelachen.. om natuurlijk weer een anekdote van een Wilhelmus reisje.. dit keer Italië.. Maar wat was hij broos.. En ik vond hem enigszins triest uit zijn ogen kijken.. Mijn eerste gedachten waren: de beer is geveld.. Maar ik dacht ook: Henk moet wat extra aandacht hebben.. even een kleine boost hebben.. misschien dat hij dan.. Ik heb een oproepje geplaatst in de Wilhelmus-groep om Henk een kaartje te sturen, hem even wat extra aandacht te geven.. Daar is gelukkig ook gehoor aan gegeven.. Ook door heel veel oudleden, die zich ernstig zorgen maakte om Henk na mijn oproepje.. Diverse berichten ontving ik van leden en vooral ook oudleden..

En nu ook, na zijn overlijden, stromen de berichten binnen.. Maar ook vandaag zie ik veel oudleden die hun jeugd bij Wilhelmus onder de hoede van Henk hebben doorgebracht.. Leden en oudleden die vandaag de laatste eer aan hun Henk willen bewijzen.. Als je dat bereikt bij leden en oudleden na zoveel jaar.. Dan kan je met recht zeggen dat je zeer geliefd en gerespecteerd wordt.. Wat ben je dan een bijzonder mens.. Want Henk en Wilhelmus is 1. Henk ademde Wilhelmus.. Henk is DE Godfather.. DE Pater Familias van Wilhelmus.. Op 1 juli 1947 lid geworden. Nu 68 jaar lid.. Dat heeft niemand ooit gehaald..

In die 68 jaar is Henk niet gewoon lid geweest.. Nee Henk was actief lid. Hij bespeelde eigenlijk alle instrumenten die je kan bedenken bij Wilhelmus: trom, grote trom, concerttrom, trompet zonder ventiel, trompet met 1 ventiel, trompet met 3 ventielen, trombone, eshoorn, bariton en souzafoon. En onlangs zei hij nog tegen mij: Samen met Dick van Rijsbergen heb ik ook nog bastrompet gespeeld.

Henk was jarenlang Materiaal Commissaris.. En repareerde ook trompetjes. Dit heeft hij tot enkele jaren terug zelfs nog gedaan. Maar bovenal.. Henk was DE jeugdleider en voorzitter van W2, ofwel het tussenkorps.. DE stuwende kracht. Henk begeleide met veel passie de lummels onder hem, zoals hij wel eens grappend zei.. De jeugd van 12 tot 16 jaar.. Ga er maar aan staan! Maar ze waren stuk voor stuk gek op hem..

Henk straalde gezag uit.. Niet alleen omdat hij beresterk was en een dito voorkomen had, maar zijn ogen dwongen je te luisteren. Hij kon streng zijn, maar rechtvaardig.. Ik heb daar persoonlijk veel van geleerd.. Dat je het met zoete broodjes bakken niet gaat redden in een club als Wilhelmus is me nu wel duidelijk.. Maar bovenal was het een schat.. Een echte knuffelbeer in mijn ogen. Ik denk dat Henk voor alle 30ers, 40ers 50ers en 60ers van nu binnen Wilhelmus een 2e vader is geweest. Een Godfather..

Tal van buitenlandse reizen heeft hij met deze jeugd gemaakt om Sliedrechts Jeugdkorps wereldwijd bekend te maken. En dat deed hij niet alleen.. Alie, of zoals Henk altijd liefkozend zei: Alida ging met hem mee. En zorgde voor de broodjes en de uniformen. Onder andere Engeland werd aangedaan, waar we nog regelmatig de diverse anekdotes over horen, maar ook Italië en later Oostenrijk, waar ik zelf bij was.. Wat was dat leuk! Wat hebben we een lol gehad.. Want er kon en er mocht veel van Henk, zolang het maar binnen de perken bleef. En hij deed daar stiekem zelf ook graag aan mee, want plezier maken kon hij.. Plezier maken stond bij hem voorop.

En natuurlijk ging ook Alie weer mee, want zonder zijn Alida ging hij niet. Henk was meer dan alleen voorzitter en leider van W2, Henk reed ook de touringcar naar diverse optredens. Voor Wilhelmus een enorme financiële meevaller, want dan hoefden we alleen de bus maar te huren. De chauffeur leverden we zelf.. Henk reed de bus en Alida zat steevast naast hem.

En buiten het besturen van de touringcar reed Henk ook op het oude blauwe bedford bussie.. Daar werd het oud papier mee opgehaald tot aan Schelluinen toe.. Henk was een graag geziene gast, wat resulteerde in overal koffie drinken tijdens het oud papier ophalen en dus duurde het uren voordat ze klaar waren met hun ronde.. Het oude bussie was van een visboer geweest. Het bussie was doorgeroest en dat was Henk een doorn in het oog. Een continu terugkerende gezegde van Henk: Die donderse visboer met zijn zoute klauwen heeft het hele bussie verziekt. Geweldig..!

Maar Henk deed meer met het bussie.. Hij ging houten kratten bier kopen voor 6 gulden, en verkocht die door aan de leden voor 7 gulden.. De opbrengst was dan weer voor de club. En bardienst draaien in de da Costa school, wat toentertijd dienst deed als Wilhelmus clubgebouw. Op het schoolbord schreef hij de bijnamen van leden op: zoals de Gleuf (hijzelf), de snorren etc.

Of de ledennummers. Op het bord werd dan aangetekend wat je gedronken had en hij zorgde er voor dat je afrekende voordat je vertrok. De Gleuf.. Ik moet er de laatste dagen vaak aan denken.. Iedereen wist dat je met de Gleuf Henk bedoelde.. Maar waar het vandaan kwam?? Ik wist het niet.. En ergens was ik bang dat het wellicht een scheldwoord was.. Totdat ik in 2002 de kans kreeg om een interview met hem te doen voor de Reveille.. Met enige schroom vroeg ik aan Henk waar de Gleuf vandaan kwam.. Zijn ogen begonnen te stralen…en hij keek er zelfs ondeugend en vermakelijk bij: Hij zei: Al vanaf de 1e klas van de lagere school heb ik die naam. Ik had met mijn pen in de poot van Job de Jong (later dirigent van Wilhelmus) gestoken. Jobbie riep toen aan de juf: Juf! Ik heb een gleuf in mijn poot! Vanaf toen was het Henk de Gleuf.. Vermakelijk zoals hij dat kon vertellen..

Zijn laatste optreden was op 27 maart 2010. Henk vond het genoeg geweest. Hij was inmiddels 77 jaar en had 64 jaar onafgebroken gerepeteerd bij Wilhelmus en de nodige optredens gehad. Een unicum!

Maar Henk bleef bardienst draaien op donderdagavond en haalde trouw iedere week (ruim 53 jaar lang) de keuken en theedoeken op, die gewassen moesten worden. Zoals hij zelf zei: ja dat doe ik al ruim 50 jaar, maar ik heb nog nooit van mijn leven een wasmachine open gedaan.. Dat deed Alie..

Henk werd in 2010 ook benoemd tot erelid van Wilhelmus. In het gebouw hebben wij boven aan de trap een lijst met foto’s van ereleden hangen. Henk kon de trap niet meer op dus besloot ik de lijst naar beneden te halen en samen met Henk heb ik zijn foto en naam er bij geplaats. Hij vond het prachtig. En terecht! Als iemand het verdiende dan is hij het..

In de jaren daarna ging hij wat kwakkelen met zijn gezondheid.. op een gegeven moment kwam hij in een scootmobiel het gebouw binnen. Tja, het was donderdagavond, dus hij deed bardienst. Ongelooflijk wat een doorzettingsvermogen.. Maar ook daar kwam op een bepaald moment een einde aan.. het ging niet meer.. Maar Henk verdween niet achter de geraniums. Met zijn scootmobiel crosste hij heel Sliedrecht door en kwam regelmatig langs voor een bakkie.

Op 5 mei dit jaar was hij nog bij de taptoe op het Burg. Winklerplein. Eindelijk weer een taptoe op het plein zei hij.. Ik beloofde hem dat er volgend jaar weer een taptoe op het plein zou zijn, met topkorpsen waar hij van kon gaan genieten.. Die taptoe gaat er komen Henk.. Wij zullen jou daar ook gedenken.. Op een speciale manier..

We zullen jou herinneren als de drijvende kracht achter W2, als DE man die het tussenkorps groot heeft gemaakt, als de lieve knuffelbeer.. Als de Godfather van Wilhelmus.. Maar bovenal zal je de geschiedenis in gaan als een Wilhelmus icoon die we niet eerder gehad hebben..
Zo bijzonder.. En zo gewoon..
We gaan je missen....
Dag vriend..

Nicole



Laatste reacties